ในตอนแรก

เธอคือหนึ่งในไม่กี่คน
เราจะเป็นทุกเวลาให้กัน

แต่พอ
วันที่เธอนั้นเจอกับเขา
วันที่เราต้องเป็นเพื่อนกัน
รู้มั๊ยทำให้ฉันเกือบจะร้องไห้

ฉันก็เลยจะรั้งเธอแต่ก็พลาด
เราจึงต้องห่างกันไปอย่างนี้
และควรต้งยอมรับสิ่งนี้
เมื่อฉันพลาดเองควบคุมหัวใจไม่ดีไม่มีทางไหน

เธอจะรู้รึเปล่าว่าฉันเจ็บเจ็บมากจนต้อง
รับปากตัวเองแล้วจะไม่กลับไปแล้ว
ลิ้มรสมาพอแล้วกับความเสียใจ

แต่เราก็ต้อง
หนักใจตรงที่ความจำเป็นบางอย่าง
ผลักดันทำให้เราเจอกันต่อไป
ยิ่งเจอใจยิ่งเจ็บ
อยากลืมเรื่องวันวาน
หากเราไม่เห็นกันคงลืมกันได้
คนที่รักร้างไกลนั้นเจ็บไม่นาน
คนไม่รักใกล้กันช้ำใจยิ่งกว่า

แต่มันเป็นทางที่เราเลือก
แม้ฉันต้องเจ็บะเพราะใกล้กัน
แต่ฉันก็อยากเฝ้ามองเธอเงียบๆ
จะไม่รบกวนเธอเลย
ขอเพียงเท่านี้ได้มั๊ย
แม้จะต้องเจอท่าทีรังเกียจเมื่อเธอรู้ตัว
ก็พร้อม
เพราะแม้เจ็บกว่านี้ฉันก็ผ่านมาแล้ว
ในวันที่ฉันเดินจากเธอมา
วันที่ฉันยอมปล่อยเธอไป

ทุกวันนี้
แม้ไม่อยากจะตอบคำถามที่เค้าถามกัน
ว่าทำไมเธอไปจากฉันเพราะอะไร
รักมากมายใครๆก็รู้ทำไมตอนสุดท้ายถึงต้องเลิกกัน
พูดตรงๆมันลืมไปแล้วไม่ได้สนใจ
หากมันเป็นเวลาเลวร้ายฉันไม่จำเลือกจำแค่เพียงเท่านี้วันเวลาดีๆที่เคยมีกัน
แต่ก่อนมีเธอใกล็ๆสุขใจแค่ไหน
แต่ก่อนรักกันยังไง
เธอกับฉันพบกันที่ไหน
ถ้าหากเค้วถามว่ารักเธอมากแค่ไหน
นั่นคือสิ่งที่ฉันอยากตอบ
วันที่เธอเลิกไปฉันไม่อยากจำ

สุดท้าย
ฉันขอให้เธอไม่โกรธ
เลิกรากันไปด้วยความไม่เกลียด
เราจะลาด้วยความเข้าใจ
โปรดรู้ไว้นะฉันรักเธอมากและฉันไม่อาจมีใคร
เพื่อยิ้มและเพื่อร้องไหได้เพียงเท่าเธอ
ไม่รู้จะมีใครใหม่ได้เพียงเท่าเธอ